Alzheimer - Blog

Blog
Seksualiteit

Alzheimer

Alzheimer

Onze gevoelens als familie, worden al een behoorlijke tijd heen en weer geslingerd en vandaag is het een vreemde dag voor ons allemaal. Na meer dan 52 jaar is het zover en is de tijd aangebroken dat wij onze moeder moeten verhuizen. Het liefst hadden wij allen gezien, dat ze in dit huis haar reis mocht uitzitten. Maar helaas is het niet mogelijk vanwege de Alzheimer.

Wij hebben geen keus, en rationeel weten wij dit allemaal. Emotioneel raakt het ons, omdat we zien wat het met onze moeder doet. Ook háár emoties gaan alle kanten op, verdriet, boos, hakken in het zand, tranen en onbewust wetende dat het niet anders kan.

Regelmatig schrijf ik dat we er goed in zijn om bepaalde emoties te verstoppen en ze liever niet aan willen kijken. Emoties, ze zijn er niet voor niets. We voelen ons vrolijk, we voelen ons boos, we voelen ons verdrietig, we voelen ons…Het lucht op en geeft ruimte als je ze toelaat.

Wij als kinderen hebben besloten om er een feestje van te maken en mijn moeder een warm onthaal te geven in haar nieuwe huis. Ballonnen, slingers, cadeautjes en het meest belangrijke, de liefde die wij voor haar voelen en vooral heel veel knuffels geven. Laten we vooral niet vergeten dat juist de knuffels meer voor een mens doen, dan afstand nemen.

Dus ja, vandaag laat ik al mijn emoties toe en heet ik ze welkom. Bijgevoegde foto is gemaakt door mijn broertje en raakt mij altijd als ik ernaar kijk. Het was jaren geleden dat ze de zonsondergang had gezien bij zee. Je ziet haar stralen, genieten. Zo simpel, zo liefdevol.

<< Vorige pagina