Gelukkig ben ik coach en kan alles aan wat er op mijn pad komt - Blog

Gelukkig ben ik coach en kan alles aan wat er op mijn pad komt

Gelukkig ben ik coach en kan alles aan wat er op mijn pad komt

Heb ik geen gevoelens van verdriet of ergernis. Helemaal niets van dat alles. Tja, een grotere leugen bestaat niet. Mijn moeder heeft Alzheimer en woont nog op zichzelf. En ik ben haar mantelzorger. Bijna elke dag even om het hoekje kijken. De inhoud van de koelkast checken. Briefjes ophangen om haar te herinneren aan. Boodschappen voor haar halen en zorgen dat de afspraken die er worden gemaakt, worden nagekomen. Het is regelmatig achter de feiten aanlopen.

Soms kom ik binnen en zie het meteen. Ze staat dan heel stevig met haar voeten op de grond en ligt één hand op de eethoektafel. En dan kijk ik in een paar donkere ogen en krijg alle shit over mee heen, voor iets dat ik niet geregeld heb. Gelaten laat ik het over me heen komen en denk, dit is niet mijn moeder die spreekt, en probeer het, haar serieus nemend, met een grap om te draaien. Steeds vaker sturen, bij de hand nemen. 

Nee, gelukkig ken ik geen gevoelens van ergernis of verdriet. Springen soms spontaan de tranen in mijn ogen als ik mijn moeder zie verdwijnen in haar eigen wereld, en even niet bereikbaar is. Is mijn stem soms moe van het herhalen en doet mijn keel pijn van het luid praten omdat haar gehoorapparaten nergens te vinden zijn. Borrelt de ergernis in mij omhoog als ze opbelt dat er iets niet goed gaat of als het even niet lukt. Diep zuchtend hang ik dan op en komen gedachtes als, dit is de tweede keer vandaag dat ik wéér naar haar toe moet.

Het voelt als een taboe dat ik het niet mag uitspreken. Maar is de ergernis een stuk pijn. Pijn die me herinnert aan mijn kindrol en het niet kind kunnen zijn. En ook nu, bijna geen dochter meer kan zijn en zijn de rollen wederom omgedraaid.

Gelukkig heb ik veel aan mijn zussen en broers en delen we alles met elkaar. Gelukkig kunnen we ons verdriet en ergernissen delen bij elkaar. Gelukkig mag iedereen zijn eigen gevoelens laten zien. Gelukkig heeft ieder zijn eigen taak, zodat het niet op één persoon aankomt. Gelukkig is er ook nog een andere kant die wij allemaal zien, en dat is haar humor. Dat ze met een grote grijns ad rem reageert en de glans weer even terug is in haar ogen. Gelukkig hebben we allemaal hetzelfde doel voor ogen.

Zorgen wij er met z`n allen voor om onze moeder gelukkig te zien en het zo aangenaam mogelijk voor haar te maken! Gelukkig houden we allemaal van onze moeder. 

<< Vorige pagina